Mijn betere ik

Ik heb zo vreemd gedroomd. Zo vreselijk confronterend gedroomd. In mijn droom was jij jij, maar toch ook weer niet, want je kende mij niet. En in mijn droom wist ik dat dit moment cruciaal was, want aangezien jij je niets herinnerde van ons, was dit een perfect moment om je voorbij te lopen. Om je los te laten.

Mijn betere ik zou je genegeerd hebben, verstandig als ze is. Ze zou hebben geweten dat je van het verleden iets kunt leren en dat de schone lei die jouw geheugenverlies mij biedt een perfecte start zou zijn van een vlekkeloos verhaal. Mijn betere ik is zoveel beter dan ik ben, omdat mijn betere ik weet wat goed voor mij is. Ze denkt na voor ze iets zegt, ze wordt niet wakker met katers, ze heeft nooit spijt en ze hoeft geen schaamte te kennen.  

In mijn droom verloor mijn betere ik het, zoals ze keer op keer van mij verliest. Mijn betere ik heb ik hard uitgelachen toen ik mijn haarlok tussen mijn wijsvinger en duim draaide terwijl ik een gesprek met je begon. Mijn betere ik bekeek mij afkeurend toen ik mij naar je toe boog, je onnodig aanraakte toen ik iets tegen je zei en hoe ik mijn blik niet afwendde van de jouwe.

 

Marco Borsato wierp eens een kritische blik naar zijn schoorsteenmantel en vond het tijd zijn verzameling TMF Awards de deur uit te doen. Het poetste zo lastig, steeds die 11 beeldjes optillen.

Meneer Borsato heeft dan ook aangekondigd dat hij geen TMF Awards wil winnen. Ik ben het volledig met hem eens, want wat een fiasco was dat toch ieder jaar. De andere kandidaten klapten al voordat de echte naam uitgesproken was, aangezien iedereen wist dat hij zou winnen. Alle Breezer sletjes die via de TMF website hun stem uitbrachten, dachten dat het verplicht was om op ons aller Marco te stemmen en zo is de cirkel weer rond.

Toch vraag ik me af hoe hij het heeft klaargespeeld. Tuurlijk, Marco’s liedjes liggen lekker in het gehoor en blèren prima mee in de kroeg, maar om hem nou direct 11 jaar lang tot koning der Nederlandsche muziek uit te roepen? Het probleem met Marco Borsato is namelijk dat hij helemaal niet kan zingen. In een studio klinkt het allemaal prima, maar live heeft meneer wel heel vaak last van een verkoudheidje. Let op en de volgende keer herken jij Marco’s truc ook. “Kan mezelf niet vinden en de reden dat ben jij…” De echte kenners weten dat dit het punt is waarop de uithaal “Binneeeeeeeen” volgt. De echte kenners weten ook dat hij dit nooit zuiver eruit kan krijgen. Daarom draait Marco op dit precieze punt de microfoon van zich af, nadat hij er nog snel “Met z’n allen!” in heeft geroepen en richt hem naar het publiek. Ga je gang.

Nee, neem dan een echte wereldartiest als Robbie Williams. Hij grijpt gewoon tussen zijn benen op zo’n benard moment waarop de tonen zijn strot niet helemaal uitkomen. En die vrouwen maar gillen. Dát is klasse.

Helaas zijn we niet helemaal van Marco af op de TMF Awards. Een nieuw initiatief van onze onverslagen winnaar is namelijk de TMF Borsato Award, een prijs voor nieuw talent. Genomineerden die meneer gekozen heeft, zijn Van Velzen, Nick en Simon, Stevie Ann en Dennis. Ga vast klappen, want bij deze voorspel ik dat Van Velzen gaat winnen.

 

Eeuwenoud is het om literatuur op de wc te lezen. Maar Fokke en Sukke scheurkalenders zijn achterhaald in studentenkringen en lopen bovendien vaak jaren achter. Echt hip is het om opvallende nieuwsberichten op te hangen. Bij mijn broer op de wc hangt een uitgebreid artikel over alcoholvergiftiging, weliswaar met grote vraagtekens erbij geplaatst. Van mijn eigen wc heb ik geleerd dat meer dan een kwart van alle Europeanen een psychische aandoening heeft. Meer van eigen huis: er hangt op ons kleinste kamertje een overzicht van nutteloze feiten over mens en wetenschap. Zo weet ik inmiddels dat er vier eetlepels bloed nodig zijn om een penis in erectie te krijgen en dat het risico op auto-ongelukken met 52% toeneemt op vrijdag de dertiende. Ook wandtegeltjes maken een comeback. Bij een vriendin hangt boven de wc-rol de leus: “Denk niet bij het laatste vel: wie na mij komt, die redt het wel”. Een poëtische levensles.

Vandaag was ik op een toilet waar druk gediscussieerd werd in een schriftje over de nieuwe kalender: op welke maand staat de mooiste man? Ik vond persoonlijk oktober ‘interessant’, maar er werd duidelijk geneigd naar maart. De meest interessante vorm van communicatie die ik tot nu toe echter ben tegengekomen, was het toilet waarop men uitgenodigd werd de zwarte stift ter hand te nemen en berichtjes achter te laten op de witte tegeltjes. Eens in de zoveel tijd werd de lei geschoond en een frisse start gemaakt.

Over fris gesproken, studenten gaan zich te buiten aan wc-verfrissers, toiletblokken en wc-borstels. Spuitbussen, Brise-one-touch blokjes, toiletblokken met rozengeur, fluokleurige wc-borstels en dat allemaal terwijl het raampje dicht blijft. Ook qua accessoires leeft de student zich uit. Grijs wc-papier is goedkoop maar zorgt voor schrale billen, dus koopt de student papier van drie lagen, met een fris toegevoegd geurtje, met beertjes erop gedrukt of gewoon in een leuk kleurtje.

Wie dacht dat studenten arm waren en beknibbelden op de meest gewone dingen, moet dus nog maar een kritische blik werpen op het toilet van het volgende huis dat hij betreedt. Hij zal zien dat een mens echt creatief met ruimte wordt als hij lang de tijd heeft om die ruimte goed te bekijken.

 

“Wíj moeten ons gediscrimineerd voelen, als jullie weer eens een ladies’ night hebben en gratis entree of drankjes krijgen!” Weer deed ik mijn mond open, maar ik wist niet wat ik moest zeggen. Zwak bracht ik er tegenin dat je dan als vrouw wel vaak in minirokje moest komen, wat denigrerend is, maar aan de andere kant is het niet zo dat ik dat zou laten voor gratis entree of drank. Het is maar een rokje, toch?

Je kunt je nog zo geëmancipeerd voordoen, door de Ikea zeulend met een zwaar bouwpakket terwijl je wederhelft er met een gele tas vol kussens achteraan sjokt, af en toe word je met je neus op de feiten gedrukt. Gisteravond wilde ik met de fiets naar de bibliotheek, toen ik merkte dat die voorband niet heel leeg, maar simpelweg kapot was. Niet veel later stond ik bij diezelfde wederhelft op de stoep. “Zeg, kun jij banden plakken?” Want hoe heerlijk het is als je papa dat jaren voor je doet, voor technische zaken raak je wel afhankelijk van mannen.

En wij, hoe voldoen wij dan nog steeds aan ons stereotype van de verzorgende vrouw? Laat het toeval wezen dat mijn wederhelft zojuist die dag een ongelukje met de kaasschaaf had, waardoor zijn duim absoluut het water niet in kon. Al snel stond ik als wederdienst een afwas van een week weg te werken.

Wanneer ik me gediscrimineerd voel? Ik voel me nooit gediscrimineerd. Ik voel me wel vaak gedenigreerd, als een groepje mannen langzaam langs me rijdt en vrouwonvriendelijke opmerkingen maakt. Als ik het gevoel heb niet normaal in een rokje te kunnen fietsen zonder blikken en geroep naar mijn hoofd geslingerd te krijgen. In het kader van emancipatie, misschien zijn we dat wel alleen als het ons uitkomt en ons iets oplevert. En daar is niets mis mee, dat is juist heel slim bekeken.

 

Vandaag ben ik officieel mijn vijfde week van verkoudheid in gegaan. Of je het nu wijt aan te veel feestjes, te dicht op veel mensen zijn, een gebrek aan fruit door mijn studentenmenu’s of simpelweg aan vanuit een warm café bezweet over de brug fietsen in een vest; het gaat niet over. Niet dat ik echt mijn best gedaan heb. Nachten achter elkaar doorzakken is namelijk zoveel leuker als je net bij je ouders weg bent, dan een filmpje kijken om vervolgens vroeg naar bed te gaan. Maaltijdsalades zijn ook gezond en zoveel makkelijker dan het bereiden van aardappeltjes, vlees en groenten.

Maar ook ik bereik mijn grenzen. Ik ben gezond, jong en moet zo’n verkoudheidje wel zien af te schudden! Gisteravond ben ik om half 11 naar bed gegaan en er vanmorgen om 12 uitgekomen. Uitgerust ben ik echter niet. Elk uur van de nacht moest ik een dropje naar binnen werken of een glaasje water drinken om dat hoesten, hoesten, hoesten tegen te gaan. Zodoende heb ik zojuist mijn principes opzij gezet. Ik ga mijn eerste woensdagavond sinds ik hier zit niet de stad in, heb The Way We Were gekocht en zojuist een hoestdrank aangeschaft. Op mijn gezondheid.

 

Het zwembad kan de fijnste plek op aarde zijn. Dat heet, als je tijdens een hittegolf in Spanje zit die het fysiek onmogelijk maakt om verder te lopen dan vanuit je kamer de lift in en van daaruit naar de ligstoel aan de rand van deze blauwe poel der verkoeling. Als je je echter aan het zwembad in Meerssen bevindt, op de eerste warme dag in twee maanden met een temperatuur van maar liefst 20 graden Celsius, is de heilige plek al een stuk minder heilig. Waar in Spanje je hersenen gekookt worden en je je ogen dicht moet houden om niet verblind te worden door de zon die recht boven je knakker staat, kijk je in het Nederlandse vrolijk om je heen terwijl er langzaam een grijs wolkje voor de zon schuift. Zo komt het dan dat je met je neus op ongeschoren benen, bikinilijnen vol rode puntjes, zwembandjes van vlees en cellulitisdijen wordt gedrukt. Ach, iedereen heet zijn onvolkomendheden en je eigen buikje is ook niet iets om over naar huis te schrijven, maar prettig is toch anders. Als je dan ook nog je melkflesbenen ziet naast die van je vriendin die nét terug is van Mallorca en grommend bedenkt dat je ook wel even je scheermesje ter hand had mogen nemen, is het vakantiegevoel ver te zoeken.

Terwijl wij uitgebreid de Belangrijke Zaken Des Levens bespreken (mannen, vakantie, mannen, roddels en natuurlijk mannen), staren we naar het stelletje naast ons. De vrouw bevindt zich half boven haar teerbeminde en laat geen deel van hem onaangeraakt. Een pornokanaal kan weggezapt worden, hier is het alternatief echter een kind dat in z’n blote billetjes rondrent terwijl zijn moeder hem probeert af te drogen. Uiteraard blijven wij kijken. Hij toont niet echt dezelfde behoefte, maar protesteert ook niet als zij met zijn tong zijn mond aftast op zoek naar restanten van zijn ontbijt. Zijn behoeftes blijken toch groter dan hij wil toegeven, want als meneer even later 50 meter over het veld loopt en onder de koude douche gaat staan, bewijst de strakgespannen tent die zijn zwembroek heet dat hij het hoofd toch niet zo koel hield onder mevrouws escapades. Wij wenden met plaatsvervangende schaamte ons hoofd af en vragen ons af hoe iemand zo ongegeneerd zijn geilheid kan laten zien. Doe mij maar de zinderende hitte van Spanje.

 

We bevinden ons in zo’n coupé met zes stoelen en een aparte deur, zodat je heerlijk afgesloten zit. Het “heerlijke” verdwijnt zodra de indringer zich met ons gaat bemoeien. Na wat niet meer dan een minuut geweest kan zijn, haalt hij zijn mobiel uit zijn zak en draait het volume omhoog. “Toerkse moeziek!” roept hij, zijn scheve, gele tanden blootlachend. De stem overtreft Ilse DeLanges vibrato zo’n tienmaal en zingt treurig over zaken waar wij Limburgse meisjes ver en veilig vanaf zitten. “Verdriet,” zegt hij met een gezicht waarop het leed van de wereld te zien is. “Krieg. Oerlog.” Ik knik dat ik hem begrijp en kijk uit het raam, mijn slappe lach onderdrukkend door op de binnenkant van mijn wang te bijten.   Hij moet onze afzwakkende interesse opgemerkt hebben, want hij drukt verder. De vibrato blijkt een vast thema, ook deze zangeres weet haar tekst op z’n Geits te brengen, met een haast orgasmatische uithaal. “Verliebt. Je t‘aime.” Elke Europese taal behalve het Nederlands blijkt deze man meester te zijn. “Tu parles francais?” Diep zuchtend zeg ik “un petit peu”.

Ik sta open voor andere culturen, maar Turkse muziek staat zo ver van mijn bedje af dat ik het denk ik nooit zou kunnen waarderen, daar heeft geen enkele poging van mijn CKV-docent ooit iets aan kunnen veranderen. Ik weet dat deze man waarschijnlijk eenzaam is. Hij is in een vreemd land, met een vreemde taal en cultuur en kent waarschijnlijk weinig mensen. Ik wil best naar zijn verhaal (Hij is inmiddels een warrig verhaal begonnen over de oorlog. Mijn conclusie is dat hij ofwel het volgende nummer uitlegt, of zelf gevochten heeft.) luisteren, maar zijn gebrekkige mix van Nederlands, Frans, Duits en Turks is simpelweg niet te volgen. Daarnaast is hij als ongewenste gast binnengedrongen binnen onze coupé en maakt hij elk gewoon gesprek onmogelijk voor ons.

De conducteur verlost ons door tegen de man te zeggen dat zijn muziek heel mooi is (as if!), maar dat het echt niet toegestaan is in de trein. Zodra de NS-man uit het zicht verdwenen is, vraagt hij of wij nog Nederlands- of Engelstalige muziek hebben. Triomfantelijk zeg ik dat het echt niet mag in de trein, naïef gelovend dat we verlost zullen zijn. Zijn mobiel bungelt voor ik mijn hoofd kan afdraaien naar het raam al voor ons, met een foto van een Turkse vrouw. Het schermpje is klein, de foto korrelig. “Mijn vrouw. Mooi, mooi, mooie vrouw.” We krijgen foto’s te zien van een vrouw in Parijs (Zou hij twee vrouwen hebben?) , een straat in Parijs, een moskee in aanbouw in Rotterdam. Paniekerig kijken we elkaar aan. Hij zou toch niet ook naar Rotterdam moeten? Onze verlossing komt bij Dordrecht, waar de man uitgebreid afscheid neemt en de trein verlaat. Ik kijk hem vanuit het raampje na en zie hem direct naar zijn mobiel grijpen. Zou hij zijn mooie, mooie vrouw bellen?  

 

Terwijl ik vanmorgen rustig in de tuin van mijn ontbijtje zat te genieten, werd ik opgeschrikt door geluidsoverlast van een decoupeerzaag. Mijn vader had het in zijn hoofd gehaald om het rottende dakje van het vogelhuis te vervangen door een paar nieuwe planken.

Onze tuin heeft een aantal van deze uitspanningen voor vogels in allerlei soorten en maten. We hebben een paar door mijn moeder zelf geverfde loden dakjes exemplaren, we hebben een berkenschors huisje met afbladderende schors en dus het eerder genoemde exemplaar op pootjes met open woonkamer en prachtig, net nieuw dak.

Nu vraag ik me af hoe een vogel zo’n huisje ziet. Wij hopen natuurlijk dat hij een Hilton hotel voor zich ziet en de kamer met het panoramaview uitkiest. In werkelijkheid is het natuurlijk niet meer dan een huisje waar de vogeltjes heel even verblijven om van het zorgvuldig opgehangen vetbolletje te eten of aan de keurig geregen lijn met pinda’s te hangen. En zodra ze er blijven om dus even te eten, zijn wij ervan overtuigd dat ons eigen mini Hilton hotel werkt.

Af en toe komt het voor dat een van onze huisjes gekraakt wordt. Een groep wespen bijvoorbeeld heeft besloten om er gezellig met z’n allen zoemend zijn nest te bouwen, waardoor de volgende keer dat je je neus in het huisje steekt om te kijken of er eitjes in het nestje liggen, je geprikt wordt en met een aubergineneus terug komt.

Een hotel   brengt onderhoud met zich mee. Het kamermeisje spuit de kamer schoon met een tuinslang terwijl de technische dienst het dak aanpakt. De gemeente verwijdert de krakers. En ik, ik ben de luie onbetaalde werknemer die met tegenzin de plankjes op zijn plaats houdt terwijl mijn vader de schroef erdoor heen boort.